Title : ภายใต้ฟากฟ้าของราตรีที่จันทร์เสี้ยวแสนงดงาม
Paring : มิคาสึกิ มุเนจิกะ x สึรุมารุ คุนินากะ
Rate : PG-13
ว่ากันว่ากระเรียนงดงามยามถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงสด หากแต่เขานึกอยากตั้งคำถามเสียเหลือเกินว่ายามอาบด้วยหยาดน้ำตา...กระเรียนยังคงงดงามอยู่ไหม
แผ่นหลังบาง ๆ เต็มไปด้วยบาดแผล มือเรียวเล็กพยายามตะกายพาร่างไปตามพื้นดิน แขนซ้ายขาดหายไปแล้ว...ขาขวาก็คงจะกระเด็นไปที่ไหนสักแห่ง ดวงตาทั้งสองข้างพร่าเลือนเต็มทน เต็มล้นไปด้วยน้ำตาและเลือด
เขากำลังจะตาย...เขากำลังจะตาย…
ลมหายใจยามร่างกายมาใกล้ถึงจุดสิ้นสุดกระชั้นถี่ขึ้นทุกขณะ ทว่าหัวใจที่ควรจะหยุดเต้นกลับยิ่งสูบฉีดระรัว เรียกเลือดแดงฉานให้ทะลักออกมาเป็นทางยาวยามขยับเคลื่อนร่างกาย
เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว...ทั้งร่างเย็นเฉียบ ชา จนไร้ผัสสะใด ๆ
หากแต่บางสิ่งในเสี้ยวหัวใจที่เจียนจะแหลกเละยังคงนำพาร่างกายไร้สติสัมปชัญญะให้เคลื่อนตรงต่อไป ลากสังขารที่แทบสูญสิ้นฝ่าสมรภูมิที่เปลวเพลิงดับมอด
หูดับสนิท...ดวงตาแทบจะมองไม่เห็น...ริมฝีปากแห้งผาก...สิ่งเดียวที่ฉุดรั้งลมหายใจสุดท้ายของเขาได้คือสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น แม้มิอาจเห็น แม้มิอาจได้ยิน แต่เขารู้ดีว่าอยู่ตรงนั้น
มือที่เต็มไปด้วยบาดแผลพยายามคลำไปตามพื้นแข็ง จนกระทั่งคว้าบางสิ่งได้ ร่างอ่อนแรงค่อย ๆ ดันตัวขึ้นอย่างยากลำบาก จนกระทั่งใบหน้าซบลงกับสิ่งนั้นในที่สุด
พลันนั้น...ลำคอก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบที่แนบลงมา
อา...หมดเวลาแล้วสินะ…
มาได้เท่านี้เองสินะ…
กระเรียนขาวแย้มรอยยิ้มเป็นคราสุดท้าย…
รอยยิ้มอันใสบริสุทธิ์
-
“สึรุ…?”
ยามที่รู้สึกตัวขึ้นมา มิคาสึกิเห็นแต่เพียงสีแดง...สีแดงทุกหนทุกแห่ง...อาภรณ์เนื้อดีสีน้ำเงินของเขาอาบย้อมด้วยสีแดง ดาบเล่มงามที่ถืออยู่ก็แดงฉาน
ที่ตรงแทบเท้านั้นมีร่างหนึ่งทอดกายนิ่งสนิทอยู่
ร่างนั้นสวมชุดสีแดง...มีรอยด่างสีขาวหม่นเป็นจุด ๆ ...ร่างนั้นไร้แขนซ้าย ไร้ขาขวา ไร้ศีรษะ...ไร้ชีวิต
“สึรุ...สึรุอยู่ที่ไหน” ในใจของจอมดาบจันทร์เสี้ยวเริ่มลนลาน ขาก้าวข้ามร่างนั้น กวาดสายตามองหากระเรียนน้อยผู้เป็นที่รัก ที่ไหนสักแห่ง...สักแห่งในสนามรบแห่งนี้ จะต้องมีร่างขาวปลอดของสึรุมารุอยู่เป็นแน่ มิคาสึกิเริ่มเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่ง หยาดเหงื่อไหลทะลักท่วมกาย
“สึรุอยู่ไหน...สึรุของข้า…! ยอดรัก! ได้โปรด...ส่งเสียงตอบข้า!” เสียงทุ้มนุ่มตะโกนลั่น ดวงตาจันทร์เสี้ยวกวาดไปรอบบริเวณ หากแต่ไม่ว่าตรงไหนก็มีเพียงสีแดง...สีแดง...สีแดง…
สีขาว...สีขาวแสนงดงาม...สึรุผู้เป็นที่รัก
ความหวาดหวั่นเข้าครอบงำจิตใจ สึรุอยู่ที่ไหน...อย่าได้เป็นอะไรไปเลยนะ จงยิ้มแย้มรอคอยอยู่ทีเถิด ดาบจันทร์เสี้ยวเฝ้าพร่ำภาวนาในใจ ตอนนั้นเองที่สายตาสะดุดเข้ากับใครบางคนเข้า
ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น…
“สึรุมารุ!” มิคาสึกิร้องด้วยความดีใจ โยนดาบอาบเลือดในมือทิ้งไป วิ่งตรงเข้าไปประคองสึรุมารุขึ้นมา...อา สึรุยิ้มอยู่...ยิ้มที่แสนบริสุทธิ์
“สึรุเอ๋ย...กลับบ้านกันเถิดนะ…”
มิคาสึกิคลี่ยิ้มแสนสุข ดวงตาจันทร์เสี้ยวทอดมองใบหน้างดงามตรงหน้าด้วยความหลงใหล ก่อนจะประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากที่แย้มเป็นรอยยิ้มของสึรุมารุอย่างแผ่วเบา
“โอ...สึรุ เจ้าคงเหนื่อยมาก...ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะพูดตอบข้า ลืมตามองข้าหรือกระทั่งกอดตอบข้า...สึรุของข้า อย่าได้ห่วงไปเลย...กลับบ้านกันนะ กลับไปพักผ่อนกัน...เจ้าจะได้กอดข้าได้เช่นเดิม ฮุฮุ…”
จอมดาบหัวเราะอารมณ์ดี โอบกอดศีรษะไร้ร่างของกระเรียนน้อยผู้เป็นที่รัก พรมจุมพิตย้ำเตือนความรู้สึกในอก ก้าวเดินข้ามผ่านซากศพ ผ่านสนามรบที่เจิ่งนองด้วยธารเลือด ผ่านแขน ผ่านขา ผ่านร่าง ผ่านหัวของสหายดาบที่กลาดเกลื่อนไปทั่วทั้งบริเวณ
ดวงตาแสนงดงาม...ค่อย ๆ ถูกกลืนไปด้วยสีดำสนิท
ภายใต้ฟากฟ้าของราตรีที่จันทร์เสี้ยวย้อมด้วยสีเลือด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น