Title : คุณซานต้า (X'Mas Special)
Pairing : มิคาสึกิ มุเนะจิกะ x สึรุมารุ คุนินากะ / โคกิทสึเนะมารุ x นาคิกิทสึเนะ
Rate : ทั่วไป
Note : คริสต์มาสฟิค / ออริจินอลซานิวะ
คืนก่อนวันคริสต์มาสอีฟ :
"แล้วไอ้...คุริอะไรนี่มันเป็นยังไงกันล่ะ? อร่อยเหมือนเกาลัดไหม?"
เสียงเจื้อยแจ้วของสึรุมารุทำให้อารุจิตัวน้อยหัวเราะเสียงใส หลังจากเล่าเรื่องงานฉลองคริสต์มาสให้สมาชิกในฮงมารุฟังแล้ว ดูเหมือนทุกคนจะตื่นเต้นมากทีเดียว
"คริสต์มาสค่ะ คุณสึรุมารุ ถ้าเป็นที่โลกของหนูล่ะก็ วันคริสต์มาสจะเป็นวันที่เด็กดีทั่วโลกได้รับของขวัญจากคุณซานต้าด้วยล่ะค่ะ!" เด็กหญิงยิ้มหวาน เหล่าทันโตวตัวน้อย ๆ ส่งเสียงฮือฮา
"คะ...คุณซานต้าใจดีจังเลยนะครับ เป็นคนแบบไหนเหรอครับ" โกโคไทถามเสียงเบา แต่สีหน้าก็แสดงออกว่าสนใจมากทีเดียว
"อืม...เห็นว่าเป็นคุณลุงใส่ชุดสีแดง แล้วก็หัวเราะ โฮ่โฮ่โฮ่ นะคะ...คุณซานต้าจะขับรถเลื่อนที่มีคุณกวางเรนเดียร์ลากไปทั่วโลก เพื่อแจกของขวัญให้เด็กดีในคืนก่อนวันคริสต์มาสค่ะ! แต่หนูก็ไม่เคยเห็นคุณซานต้าเหมือนกัน..." ซานิวะวัยเยาว์เกาแก้มยิ้มแหย ๆ เหล่าเด็กน้อย (รวมถึงดาบผู้ใหญ่บางเล่ม) ทำตาโตเป็นประกาย พูดคุยกันจ้อกแจ้กเรื่องคุณลุงใจดีที่เพิ่งได้ฟังกันไป
"อารุจิก็ได้ของขวัญจากคุณซานต้าด้วยใช่ไหมขอรับ?" มาเอดะหันมาถามด้วยสีหน้าจริงจัง อารุจิตัวน้อยยกมือที่อยู่ใต้โซเดะยาวลากพื้นขึ้นแตะปลายคางคิดแล้วพยักหน้าหงึก
"คิดว่า...นะคะ!"
"เอ้า ๆ พวกเจ้า เลิกกวนอารุจิได้แล้ว ดึกแล้ว ถึงเวลาเข้านอน อารุจิก็ต้องนอนด้วยเหมือนกัน" ฮาเซเบะที่โผล่หน้าเข้ามาในห้องโถงพร้อมอิจิโกะผู้เป็นพี่ใหญ่บ้านอาวาตะงุจิส่งเสียงเรียก เด็ก ๆ ต่างร้องด้วยความผิดหวัง บ้างก็ทำหน้าม่อยคอตก
"ทุกคนจะมาจัดงานฉลองคริสต์มาสกับอารุจิตอนเช้าไม่ใช่เหรอ? รีบนอนเอาแรงดีกว่านะ" อิจิโกะยิ้มอย่างอ่อนโยน เหล่าน้องชายได้ยินเช่นนั้นก็ยอมเชื่อฟัง หันมาบอกราตรีสวัสดิ์อารุจิที่ฮาเซเบะอุ้มขึ้นจากเบาะรองนั่ง
"อารุจิ เข้านอนได้แล้วขอรับ ดึกแล้ว...ฮาเซเบะจะไปส่งที่ห้องนะขอรับ" เสียงดุในทีแรกของฮาเซเบะเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นทันทีเมื่อพูดกับอารุจิตัวน้อยในอ้อมแขนที่พยักหน้าหงึก จนสึรุมารุอดไม่ได้ต้องออกปากแซวสักที
"เจ้านี่...สร้างภาพแสนดีแค่ต่อหน้าอารุจิเหรอ" ตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะแบบที่ทำให้คุณดาบผู้ช่วยต้องหันมาแยกเขี้ยวใส่
"เจ้าก็ไปนอนได้แล้วสึรุมารุ!" ว่าแค่นั้นก่อนจะอุ้มอารุจิออกไปจากห้องขณะที่ทุกคนเริ่มขยับทยอยกลับห้องของตัวเอง
"ท่านสึรุมารุ! ยังไม่ไปหรือขอรับ?" จิ้งจอกน้อยของนาคิกิทสึเนะถามเสียงแจ้วยามเห็นจิตวิญญาณดาบกระเรียนขาวยังนั่งกุมคางนิ่งทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่ที่เดิม
"สึรุมารุ" นาคิกิทสึเนะเรียกซ้ำด้วยความสงสัยเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบรับคู่หูตน คนแก่ขี้แกล้งสะดุ้งขึ้นนิด ๆ แล้วหันมา
"เรียกข้ารึ? โทษที ๆ กำลังคิดน่ะ" เอ่ยพลางยิ้มแห้ง นาคิกิทสึเนะเลิกคิ้วคล้ายจะถามว่าคิดอะไรอยู่ "แบบว่า...อารุจิแล้วก็พวกเด็ก ๆ ดูจะชอบคุณซานต้าอะไรนั่นมากเลย ข้าเลยคิดว่า...ถ้าทำตัวเป็นซานต้า แล้วเอาของขวัญไปให้เจ้าพวกนั้น หลาน ๆ เจ้า ซาโยะ ไอเซ็นกับโฮตารุมารุ จะน่าตกใจแค่ไหนกันน้า...น่ะ"
ดวงตาสีทองของนาคิกิทสึเนะกะพริบปริบ ก่อนที่เจ้าตัวจะทรุดกายนั่งลงตรงเบื้องหน้า พลอยทำให้สึรุมารุชะงักไปนิด ๆ แล้วจึงคลี่ยิ้มซุกซนออกมา
"น่าตกใจจริง ๆ ...ทำสีหน้าเช่นนั้น ข้าจะแปลความหมายว่าเจ้าอยากเข้าร่วมแผนการกับข้านะ?" จิตวิญญาณดาบในร่างเด็กหนุ่มพยักหน้ารับหงึก ดาบโกโจหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบแผนการตนให้ฟัง
-
เช้าวันคริสต์มาสอีฟ :
"คุณสึรุ...จะไปไหนน่ะ ไม่ไปช่วยตกแต่งห้องเหรอ?" โชคุไดคิริที่เดินสวนกับดาบกระเรียนขาวเอ่ยถาม ขณะมือถือกล่องข้าวของสำหรับตกแต่งต้นคริสต์มาสตามที่อารุจิบอก เพราะว่าหลังจากอารุจิออกปากเรื่องวันคริสต์มาสแล้ว พวกเด็ก ๆ (และผู้ใหญ่บางคน) เกิดตื่นเต้นสนใจ จึงมีการลงมติว่าวันนี้ทั้งวันจะไม่มีการออกรบ และให้ทุกคนช่วยกันตกแต่งสถานที่ เตรียมจัดงานเลี้ยงฉลองคริสต์มาสกันตามแบบหนังสือที่อารุจิเอาให้ดู
"โอ้...ข้ามีธุระต้องทำน่ะ ไว้จะรีบไปช่วยนะเจ้าหนูมิทสึ" สึรุมารุหัวเราะร่าแล้วรีบวิ่งหายไปอีกทาง ทิ้งให้อดีตดาบร่วมนายได้แต่กะพริบตางุนงง จิตวิญญาณดาบกระเรียนขาวสาวเท้าตรงไปยังห้องว่างหนึ่งแล้วมองซ้ายขวา ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป "มาแล้ว นาคิกิทสึเนะ"
นาคิกิทสึเนะหันมาทำมือจิ้งจอกตอบรับขณะสึรุมารุก้าวไปหา "ได้มาไหม?" จิตวิญญาณดาบจิ้งจอกครวญพยักหน้า พลางดันกล่องข้าวของออกมาให้ดู ฝ่ายสูงวัยกว่าก้มลงพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งแล้วฉีกยิ้มกว้าง
"แบบนี้ใช้ได้แน่! แต่ต้องรีบลงมือหน่อยแล้ว!"
"ลงมืออะไรหรือขอรับ?"
"แว๊กก!?"
อิจิโกะที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาในห้องสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงร้องประหลาดของสึรุมารุ จิ้งจอกน้อยคู่หูนาคิกิทสึเนะกระโดดเข้ามาในห้องพลางทำหางลู่
"ขออภัยขอรับท่านสึรุมารุ ท่านอิจิโกะถามหานาคิกิทสึเนะ ข้าน้อยจึงพามาขอรับ" เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยบอกกระเรียนขาวที่กำลังหอบหายใจเฮือก
"เจ้านี่...เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียง" อิจิโกะกะพริบตาคล้ายกำลังคิดว่าก็ให้สุ้มให้เสียงแล้วมิใช่หรือ ดวงตาสีทองกวาดมองข้าวของที่วางอยู่บนพื้นด้วยความประหลาดใจ
"ทำอะไรกันหรือขอรับ?"
"ซานต้า" นาคิกิทสึเนะตอบเสียงเรียบ แต่กลับทำให้หลานชายต้องเบิกตานิด ๆ
"ซานต้าที่ว่านี่...ที่อารุจิบอก?" เอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจนัก หากแต่เมื่อเห็นท่านอาของตนผงกหัว มีจิ้งจอกน้อยคู่หูพูดสำทับให้อีกว่า 'ตั้งใจจะทำให้กับเด็ก ๆ ทันโตวขอรับ' ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมานิด ๆ "ข้า...ขอช่วยด้วยอีกแรงได้ไหมขอรับ ข้าเองก็อยากทำของขวัญให้กับพวกน้อง ๆ เหมือนกัน"
นาคิกิทสึเนะหันไปหาสึรุมารุเป็นเชิงขอความเห็นกึ่งจะบังคับ (?) ให้ยอมให้อิจิโกะมาเข้าร่วมในแผนการอีกคน ดาบอาวุโสเกาหัวอย่างหน่าย ๆ หลังจากครุ่นคิดข้อดีข้อเสียอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงยอมพยักหน้า "แต่เจ้าห้ามเอาไปบอกพวกน้อง ๆ เด็ดขาดเลยนะ! ของขวัญจะต้องเสร็จในคืนนี้ เพราะงั้นต้องรีบลงมือแล้ว"
-
คืนวันคริสต์มาสอีฟ :
สึรุมารุและนาคิกิทสึเนะใช้เวลาเกือบทั้งวันหมดไปกับการทำของขวัญเพื่อไปแจกพวกเด็ก ๆ ในเรือนตามแผนการ แม้อิจิโกะที่ในทีแรกตั้งใจจะมาช่วยทำของขวัญเต็มที่ต้องคอยออกไปที่ห้องจัดงานเลี้ยงเพราะพวกน้อง ๆ กระจองอแงยามไม่เห็นเขา แต่ก็ช่วยกระซิบข่าวให้ดาบผู้ใหญ่เล่มอื่น ๆ ในเรือนได้รู้ จึงมีหลายคน เช่น โชคุไดคิริ อิชิคิริมารุ สามพี่น้องคุนิฮิโระ คะเซ็น ทมโบะกิริและโอเทกิเนะ รวมไปถึงทาโร่ทาจิและจิโร่ทาจิที่แวะเวียนผลัดเปลี่ยนกันมาช่วยงานอย่างลับ ๆ และสลับกันไปช่วยจัดตกแต่งสถานที่ไม่ให้พวกเด็กน้อยผิดสังเกต
หลังจากตรากตรำกันเสียจนปวดหลังปวดเอวไปตามระเบียบ ในที่สุดของขวัญที่ตั้งใจเอาไว้ก็เสร็จเรียบร้อย แถมโชคุไดคิริยังมีเรื่องประหลาดใจเป็นของแถมให้อีกด้วย
"เจ้าหนูมิทสึ...นี่มันนน!!" ดวงตาของสึรุมารุเป็นประกายยามเห็นสิ่งนั้น (นาคิกิทสึเนะก็เช่นกัน เพียงแต่ไม่แสดงอาการเท่า) โชคุไดคิริอมยิ้มน้อย ๆ
"จะสร้างเรื่องน่าประหลาดใจทั้งที...ก็ต้องทำให้มันสุดทางสิ คุณสึรุ"
กลางดึกคืนนั้น สึรุมารุและนาคิกิทสึเนะช่วยกันลอบนำของขวัญไปวางไว้ข้างฟูกของอารุจิและเหล่าทันโตวตัวน้อย เกือบแย่ไปเหมือนกันเพราะสะดุ้งสุดตัวไปหน่อยตอนที่ยะเก็น โทชิโร่ลืมตาโพลงขึ้นมา แต่มองเพดานนิ่งอยู่เพียงไม่นานก็ผล็อยหลับไปเหมือนเดิมโดยไม่มีปฏิกิริยาอื่นใด จึงสรุปความได้ว่าคงจะละเมอ
หลังจากจัดการตามแผนเรียบร้อย ทั้งสองก็ออกไปนั่งพักเหนื่อยกันตรงชานเรือน
คืนนี้เป็นคืนเดือนดับเกือบสนิทแล้ว มีเพียงแสงจากโคมไฟในมือนาคิกิทสึเนะส่องให้ทาง สึรุมารุทอดถอนลมหายใจยาวยามมองฟากฟ้าไร้เมฆ จนคนที่นั่งอยู่เคียงข้างต้องหันมามอง
"เป็นอะไรหรือ?" ไม่บ่อยครั้งที่นาคิกิทสึเนะจะปล่อยให้จิ้งจอกน้อยคู่หูอยู่ห่างกาย จึงไม่บ่อยครั้งที่เจ้าตัวจะออกปากพูดด้วยตนเอง สึรุมารุหัวเราะในลำคอพลางยิ้มบาง
"มีแต่เด็กดีเท่านั้นสินะ...ที่จะได้ของขวัญจากคุณซานต้า" เสียงทุ้มนุ่มเปรยออกมาเช่นนั้น ทำให้ดาบอ่อนอาวุโสกว่าเลิกคิ้วน้อย ๆ
"เจ้าอยากได้ของขวัญหรือ?" เด็กหนุ่มเอ่ยถาม เรียกเสียงหัวเราะจากจิตวิญญาณดาบกระเรียนขาวได้เป็นอย่างดี
"ข้าเป็นเด็กดื้อ...ต่อให้หวังไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกกระมัง"
นาคิกิทสึเนะกะพริบตาช้า ๆ ยามได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะหลุบลง "...ข้าก็อยากได้ของขวัญเหมือนกัน"
"เจ้าเป็นเด็กดีนะ นาคิกิทสึเนะ" สึรุมารุคลี่ยิ้มบาง เอื้อมมือมายีผมสีเงินของดาบอ่อนวัยกว่าด้วยความเอ็นดูเสมือนหนึ่งน้องชาย "ของขวัญที่เจ้าอยากได้...คุณซานต้าคงจะมอบให้เจ้าเป็นแน่แท้"
-
เช้าวันคริสต์มาส :
"อารุจิคร้าบบบ!!"
เสียงใสของเหล่าทันโตวที่ดังขึ้นในยามเช้าตรู่ปลุกให้อารุจิตัวน้อยลืมตาตื่นขึ้นจากฝันดีของนาง เด็กหญิงลุกขึ้นนั่งบนฟูกนุ่มพลางขยี้ตาอย่างงัวเงียคล้ายกำลังเรียกสติก่อนจะหันไปมองทางประตู ทว่าตอนนั้นเองที่นางเหลือบเห็นสิ่งแปลกปลอมที่วางอยู่ตรงหัวนอน ดวงตากลมโตก็พลันเบิกกว้างขึ้น มือเล็กฉวยคว้ามันมาแล้วรีบถลาไปเปิดประตูทันที
"คุณซานต้า!!"
เสียงของเด็กหญิงและเหล่ามีดสั้นประสานเป็นเสียงเดียว ต่างคนต่างถือของขวัญกล่องเล็ก ๆ แบบในหนังสืออยู่ในมือ แววตาทั้งตื่นเต้นและประหลาดใจในคราวเดียว
"อะไรกันน่ะพวกเจ้า เสียงดังรบกวนเวลานอนของอารุจินะ! อารุจิ! บอกแล้วไม่ใช่หรือขอรับว่าให้แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนออกจากห้อง--"
"คุณฮาเซเบะ! คุณซานต้ามาล่ะค่ะ!" ฮาเซเบะยังดุไม่ทันจบ อารุจิและเหล่าทันโตวตัวน้อยก็รีบถลาเข้าไปอวดของขวัญที่ตัวเองได้มา ทำให้ดาบผู้ช่วยได้แต่หันมองไปมาอย่างสับสนเพราะเสียงจ้อกแจ้กงุ้งงิ้งที่ดังขึ้นพร้อมกันจากคนละทิศละทาง
"อย่าแย่งกันพูดสิพวกเจ้านี่! แล้วอีกอย่าง ซานต้าน่ะ..."
"โฮ่โฮ่โฮ่..."
เด็ก ๆ เงียบกริบลงในพริบตาเมื่อเสียงหัวเราะที่ไม่คุ้นหูดังขึ้น ก่อนที่ฮิราโนะจะร้องออกมาเป็นคนแรก
"นะ...นั่น..."
ชายคนหนึ่งในชุดสีแดงแบบ 'คุณซานต้า' ในหนังสือของอารุจิยืนอยู่ตรงนั้น มือลูบหนวดเคราสีขาวราวปุยหิมะของตน มองมาทางทุกคนที่เบิกตาด้วยความประหลาดใจด้วยสายตาอ่อนโยน
รวมไปถึงสึรุมารุและนาคิกิทสึเนะที่หยุดยืนเหนื่อยหอบอยู่ด้านหลังกลุ่มเด็ก ๆ
"นี่รึเหล่าเด็กดีที่ควรได้รับของขวัญจากคุณซานต้า..." แววตาเรียวคมหรี่ลงเล็กน้อย บอกให้รู้ว่าเขากำลังยิ้มอยู่ สึรุมารุขมวดคิ้วด้วยความสับสน นั่นมันชุดที่เจ้าหนูมิทสึทำให้เขามิใช่หรือ เหตุใดจึงถูกคนอื่นนำไปใส่ก่อนเสียได้ แถมคนทำชุดพอถูกถามก็ยิ้มทำไม่รู้ไม่ชี้อีก
"เล่นสนุกพอแล้วกระมังขอรับ..." เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ครั้งนี้นาคิกิทสึเนะเป็นฝ่ายเบิกตากว้างแทนเมื่อร่างนั้นก้าวมาอยู่ข้างกาย 'คุณซานต้า' ที่หัวเราะน้อย ๆ
"ข้ากำลังสนุกอยู่เลยเชียว...โคกิทสึเนะมารุเอ๋ย"
"คะ...คุณโคกิทสึเนะมารุ...เหรอคะ?" อารุจิตัวน้อยเอ่ยขึ้นอย่างไม่มั่นใจ แต่ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีเงินยาวสลวยก็หันมาแย้มยิ้มให้และโค้งหัวอย่างนอบน้อม
"แม้ว่าจะตัวใหญ่หากแต่นามก็คือโคกิทสึเนะมารุ ไม่เลย ข้ามิได้ล้อเล่นนะ แล้วก็มิใช่ของปลอมด้วย ข้านั้นเล็ก! แม้จะใหญ่ก็ตาม! ยินดีที่ได้พบขอรับ...นุชิซามะ และสหายทุกท่าน" เอ่ยพลางดวงตาสีแดงคมก็เหลือบมองนาคิกิทสึเนะที่สะดุ้งน้อย ๆ
"อย่าบอกนะว่า..." แววตาของสึรุมารุสั่นระริกยามจดจ้องมอง 'คุณซานต้า' ที่หัวเราะอารมณ์ดีก่อนจะถอดหนวดเคราและผมปลอมที่ตนสวมอยู่ออก ทุกคนในที่นั้นเบิกตากว้าง
"ข้ามิคาสึกิ มุเนะจิกะ ด้วยลวดลายที่ถูกตีสลักบนใบดาบ จึงถูกเรียกขานว่าจันทร์เสี้ยว ฝากตัวด้วยนะ ฮะฮะฮะ"
ใช่เขาจริง ๆ ...สึรุมารุเผลอกลั้นหายใจเมื่อสบตากับ 'มิคาสึกิ มุเนะจิกะ' ที่อยู่ตรงหน้า
พวกเด็ก ๆ ต่างก็ร้องลั่นด้วยความดีใจ โผเข้าไปทักทายต้อนรับทั้งคู่ เพราะเหลือเพียงมิคาสึกิและโคกิทสึเนะมารุเท่านั้นที่เรือนไม่มี ใครจะนึกเล่าว่าทั้งสองจะปรากฏตัวออกมาพร้อมกันในเช้าวันคริสต์มาสเช่นนี้
...หรือบางที?
-
คืนวันคริสต์มาส :
บรรยากาศงานฉลองคริสต์มาสครึกครื้นตลอดวัน ดาบผู้ใหญ่ดื่มเหล้าพูดคุยกัน ขณะที่เมื่ออารุจิและเหล่าเด็กน้อยแกะของขวัญ และชอบใจกันไปเรียบร้อยก็พากันคิดสรรการละเล่นมาสนุกสนานกันจนลืมเวลา จนล่วงค่ำ จึงเป็นมื้ออาหารสุดท้ายของคืนคริสต์มาสร่วมกันในห้องใหญ่
หลังจากดื่มสังสรรค์ไปเล็กน้อย ทานอาหารจนอิ่มหนำ อารุจิและเด็ก ๆ ทันโตวเข้านอนกันแล้วดาบผู้ใหญ่ก็ยังคงฉลองกันจนดึกดื่นเช่นเคย สึรุมารุและนาคิกิทสึเนะผละจากบรรยากาศเฮฮาในห้อง ออกมานั่งดูดาวด้วยกันชานเรือน ต่างคนต่างปิดปากเงียบ เพราะยังประหลาดใจกับการมาถึงของสหายใหม่ทั้งสองเล่มไม่หาย
"ออกมานั่งอยู่เช่นนี้ไม่หนาวกันรึ?" เสียงทักดังขึ้นจากเบื้องหลัง พลอยทำให้ทั้งดาบกระเรียนและดาบจิ้งจอกสะดุ้งเฮือก มิคาสึกิอมยิ้มบางแล้ววางขวดสาเกลงขณะนั่งลงเคียงข้างสึรุมารุ ส่วนโคกิทสึเนะมารุหัวเราะน้อย ๆ พลางนั่งลงข้างนาคิกิทสึเนะ
"พวกข้ายังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่วันนี้เป็นวันที่จะมอบของขวัญให้กันใช่ไหมเล่า พวกเจ้าได้ของขวัญที่อยากได้กันหรือยัง?" ดาบจิ้งจอกน้อยเอ่ยถามนาคิกิทสึเนะที่ก้มหน้างุดทันที
"สึรุมารุ...ได้ยินว่าเจ้าเป็นคนต้นคิดเรื่องการทำของขวัญให้เด็ก ๆ ใช่ไหม" สึรุมารุเงยหน้ามองสบกับดวงตาจันทร์เสี้ยวที่ทอดมองตอบกลับมาอย่างอ่อนโยนแล้วพยักหน้า "เจ้าเป็นเด็กดีมากเลยรู้ไหม...เป็นเด็กดีเหมือนครั้งนั้นที่เราได้พบกัน"
กระเรียนขาวเบิกตาขึ้นนิด ๆ คล้ายจะแปลกใจ เพราะตนจดจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยพบกับมิคาสึกิมาก่อนหรือ ทว่าจอมดาบจันทร์เสี้ยวก็เพียงแค่ปิดปากหัวเราะตามแบบตน มือใต้โซเดะสีน้ำเงินเอื้อมมาลูบหัวเขาอย่างแผ่วเบา
"เด็กดีของข้า...ข้าอยากให้เจ้าได้รับของขวัญจาก 'คุณซานต้า' บ้างเสียจริง"
"ข้าได้มาแล้ว...นาคิกิทสึเนะก็ด้วย..." สึรุมารุเอ่ย หยีตานิด ๆ เมื่อโดนลูบหัวแล้วหันไปมองนาคิกิทสึเนะที่ยังก้มหน้างุด เห็นผิวแดงเรื่อภายใต้หน้ากากอยู่จาง ๆ มิคาสึกิและโคกิทสึเนะมารุเลิกคิ้วน้อย ๆ ทำให้ดาบโกโจอดไม่ได้ต้องหัวเราะเบา ๆ
"ของขวัญจากคุณซานต้าน่ะ...อยู่ตรงข้าง ๆ พวกข้าแล้วนี่ไง"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น