Title : ช็อคโกแลต (Valentine Special)
Pairing : อิจิโกะ ฮิโตฟุริ x ยะเก็น โทชิโร่
Rate : ทั่วไป
Note : วาเลนไทน์ฟิค / ออริจินอลซานิวะ
“ทำอะไรกันอยู่น่ะ”
ยะเก็นร้องถามเมื่อเดินผ่านหน้าห้องครัวได้กลิ่นหอมแปลกประหลาด เพราะความไม่คุ้นเคยจึงอดไม่ได้ต้องชะโงกเข้ามาดู เห็นซานิวะตัวน้อยและสหายดาบทั้งหลาย ทั้งพวกน้อง ๆ และเด็ก ๆ มีดสั้น สึรุมารุ นาคิกิทสึเนะ รวมไปถึงโชคุไดคิริกำลังวุ่นวายกับบางสิ่งอยู่หน้าเตา
“อ๊ะ พี่ยะเก็น!” อาคิตะส่งเสียงร้องทักเป็นคนแรก พลอยทำให้นายท่านและพี่น้องหันกลับมา และวิ่งเข้ามาหาเขาทันที “พี่ยะเก็น ดูสิ ๆ กำลังทำช็อคโกแลตล่ะครับ!”
“ช็อคโกแลต...เพื่ออะไรน่ะ?” พี่ชายเลิกคิ้วประหลาดใจ ทำไมจู่ ๆ นึกครึ้มอยากทำช็อคโกแลตกันเนี่ย
“พรุ่งนี้วันวาเลนไทน์แล้ว...หนูอยากทำช็อคโกแลตให้คุณฮาเซเบะ ก็เลยให้คุณมิทสึทาดะสอน แล้วก็ชวนทุกคนมาทำด้วยกันน่ะค่ะ” เห็นอารุจิตัวน้อยยิ้มเอ่ยทั้งแก้มเรื่อแดงเขินอายเช่นนั้น ยะเก็นก็ถึงบางอ้อ คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยได้ยินมิดาเระเคลิ้มให้ฟังเกี่ยวกับวันแห่งความรักอะไรสักอย่างที่จะต้องมอบช็อคโกแลตให้คนที่ชอบอยู่เหมือนกัน
แต่นึกภาพฮาเซเบะตอนได้รับช็อคโกแลตจากนายท่านแล้วก็หมั่นไส้อยู่ไม่เบาแฮะ...
“ยะเก็นก็มาทำช็อคโกแลตด้วยกันสิ! ถ้าพี่อิจิได้ช็อคโกแลตจากยะเก็นจะต้องดีใจแน่ ๆ” มิดาเระร้องชวน ยะเก็นสั่นหัววืดแทบไม่เสียเวลาคิด
“ช็อคโกแลตวาเลนไทน์นี่ต้องทำให้คนที่ชอบไม่ใช่หรือไง? อีกอย่างข้าไม่เหมาะกับการทำอะไรแบบนั้นหรอกน่า พี่อิจิได้ช็อคโกแลตจากพวกเจ้าก็ดีใจแล้ว” มือใต้ถุงมือสีดำโบกไปมาเป็นเชิงว่าให้ตายก็ไม่ทำหรอก ทว่ามิดาเระกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
“ก็ชวนมาทำช็อคโกแลตให้คนที่ชอบนี่ไง” เหล่าน้องชายหันกลับไปมองคนพูดตาปริบ ๆ จึงไม่ทันเห็นใบหน้าที่แดงเรื่อขึ้นมาของยะเก็นและเจ้าตัวก็รีบกระแอมปกปิดความเขินทันก่อนเด็ก ๆ จะหันกลับมา
“ไม่ล่ะ...พวกเจ้าทำเถอะ ยังมีธุระต้องทำอีกเยอะน่ะ” ว่าแล้วก็ลอบถลึงตาใส่มิดาเระที่แอบหัวเราะคิกคักไปทีหนึ่ง พลางมือก็ขยี้ผมพวกน้องชายเบา ๆ ก่อนจะรีบเดินออกมา
ช็อคโกแลตให้คนที่ชอบหรือ...จะให้ทำต่อหน้าน้อง ๆ ได้อย่างไรกัน
ยะเก็นรู้มาว่ามีช็อคโกแลตสองประเภทที่จะให้กันในวันวาเลนไทน์ และที่พวกน้อง ๆ กำลังทำอยู่คงจะเป็นช็อคโกแลตตามธรรมเนียมให้กับพี่ชายอย่างอิจิโกะ แต่ในฐานะพี่ เขาไม่ค่อยอยากจะให้เหล่าเด็กน้อยเห็นตอนตนทำช็อคโกแลตสักเท่าไร...คงดูไม่จืดพิกล
จะไม่ให้อะไรกับพี่อิจิเลยก็คงไม่ได้สินะ…
เด็กหนุ่มหยุดยืนครุ่นคิด ถึงน้อง ๆ และไทโชจะบอกว่าเขาเก่งไปเสียทุกอย่าง แต่ยะเก็นก็ค่อนข้างมั่นใจว่าเรื่องเดียวที่ตนเชี่ยวชาญคือเรื่องทางการแพทย์ ฝีมือทำขนมหรือก็มิได้เลิศเลอ เวรห้องครัวก็ไม่เคยเข้าเพราะต้องประจำแต่ที่ห้องพยาบาล
เกิดทำช็อคโกแลตให้พี่อิจิ...กินแล้วตายจะทำอย่างไร จะปรุงยาแก้ทันไหมนี่?
“อืออ…” อดไม่ได้จนต้องเอามือขยี้ผมตนเองให้เลิกคิดมาก เขาไม่กล้าอยู่แล้วที่จะไปขอให้โชคุไดคิริสอนทำช็อคโกแลต ไม่ได้เหมือนสาวน้อยวัยแรกรุ่นเสียหน่อย
เอาเถอะ...ยังไงก็ต้องหาอะไรให้พี่อิจิเป็นของขวัญด้วยล่ะนะ
-
วันวาเลนไทน์มาถึงฮงมารุในที่สุด บรรยากาศในเรือนยามสายค่อนข้างจะคึกคักเมื่อถึงเวลาให้ช็อคโกแลตตามที่นายท่านตัวน้อยกำหนด แต่ละคนโดยเฉพาะคนมีคู่ต่างก็มอบช็อคโกแลตที่ซุ่มทำกันอยู่กับโชคุไดคิริให้แก่ครอบครัวและคนที่ตนรัก แน่นอนว่าผู้ที่ได้ช็อคโกแลตมากที่สุด คืออิจิโกะ ฮิโตฟุริ ผู้มีน้องชายกว่าสิบคน (และอาอีกหนึ่ง)
แน่ล่ะ อิจิโกะมีความสุข แต่เขาก็ยังรู้สึกราวกับขาดบางสิ่งไป โดยเฉพาะเมื่อไม่เห็นยะเก็นอยู่ในสายตาตลอดวัน
คงไม่มีช็อคโกแลตให้สินะ...นั่นสิ ก็อีกฝ่ายคือยะเก็นนี่นา
คนเป็นพี่ชายได้แต่กล้ำกลืนน้ำตาและฝืนยิ้มด้วยความอิจฉาใครหลาย ๆ คนในเรือนที่ได้ช็อคโกแลตจากคนรัก...เขาก็มีคนรักแล้วเหมือนกันแท้ ๆ ถึงจะเป็นความลับก็เถอะ...
หากไม่รวมเฮชิคิริ ฮาเซเบะที่อารมณ์ดีเป็นพิเศษด้วยพลังของช็อคโกแลตจากนายท่าน วันนั้นก็ผ่านไปโดยไม่มีอะไรต่างไปจากปกติ หลังจากให้ช็อคโกแลต นั่งเล่นพูดคุยกัน ทุกคนก็แยกย้ายไปทำงาน อิจิโกะนึกอยากจะคุย อยากจะอ้อนยะเก็นเสียหน่อย แต่ไม่มีโอกาสสักที เพราะตัวเขาเองก็มีภาระหน้าที่ต้องทำ และน้องชายก็หายหน้าไปตั้งแต่หลังมื้อเช้า
เอาเถอะ...ตอนค่ำคงไม่สาย
อิจิโกะถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำอีก จนทาโร่ทาจิที่ทำงานเลี้ยงม้าด้วยกันถึงกับต้องออกปากถามด้วยความเป็นห่วง
“ท่านทาโร่ทาจิได้รับช็อคโกแลตจากท่านจิโร่ทาจิหรือเปล่าขอรับ?” อีกฝ่ายเลิกคิ้วเมื่อเขาตอบด้วยคำถามไปเช่นนั้น หากแต่ก็พยักหน้ารับ
“ออกจะน่าแปลกใจอยู่ไม่น้อย แต่จิโร่ทาจิก็มอบสิ่งที่เรียกว่าช็อคโกแลตให้ข้าขอรับ” ทาโร่ทาจิเอ่ยตอบ “ท่านอิจิโกะก็ได้รับช็อคโกแลตจากน้องชายมากมายมิใช่หรือขอรับ? เหตุใดทำสีหน้าเศร้าสร้อยเช่นนั้น...”
อิจิโกะยิ้มบางอย่างติดความเศร้าเล็กน้อย “แต่ว่า...คนข้าอยากได้ช็อคโกแลตจากเขามากที่สุด ไม่ได้มอบให้น่ะขอรับ”
“อย่าเสียใจไปเลยขอรับ” โอดาจิร่างสูงว่า เอื้อมมือมาบีบที่บ่าของเขาเบา ๆ คล้ายจะเป็นการปลอบโยน “ข้าว่าคนผู้นั้นคงไม่ใจร้ายกับท่านถึงเพียงนั้นเป็นแน่ขอรับ”
พี่คนโตของบ้านอาวาะงุจิได้ยินดังนั้นก็ทำได้เพียงยิ้มแหยตอบ
เมื่อตะวันลับขอบฟ้า ดวงจันทร์เคลื่อนสูง อิจิโกะที่ส่งเหล่าน้องชายเข้านอนเรียบร้อยแล้วก็รีบตรงกลับห้องตัวเอง ทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขาจะกลั้นความรู้สึกอยากงอแงไม่ไหวแล้วเมื่อยะเก็นไม่มาสนใจ แม้จะยังคงพยายามทำหน้าที่พี่ชายที่สมบูรณ์จนแล้วเสร็จได้ด้วยดี แต่มันก็เจ็บปวดใจเหมือนกันนะ!
เฮ้อ...คงไม่มีจริง ๆ นั่นล่ะ เผลอตัวหวังลม ๆ แล้ง ๆ มาทั้งวันเสียได้
จิตวิญญาณทาจิเพียงหนึ่งเดียวของโยชิมิทสึล้มตัวลงนอนบนฟูก ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้า ตั้งใจจะอยู่เงียบ ๆ แบบนั้นไปจนกว่าจะหลับ…
……
…
..
ทว่า จนแล้วจนรอดก็ยังตาสว่างไม่หลับเสียที มัวแต่นึกถึงยะเก็นกับช็อคโกแลตที่ไม่ได้มาไม่เลิกราอยู่นั่นล่ะ…ถ้าไม่ติดว่านี่ดึกแล้วเขาก็อยากจะรีบไปหาน้องชายแล้วกอดแน่น ๆ สักทีเหลือเกิน
ครืดด…
เสียงเลื่อนประตูที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาทำให้อิจิโกะที่คลุมโปงอยู่สะดุ้งน้อย ๆ ...ก็เคยได้ยินจากน้อง ๆ กับนายท่านว่าในเรือนอาจมีวิญญาณสิงสู่อยู่หรอก
แต่ว่า...ไหงคืนนี้มันนึกครึ้มมาหาเขาได้
ถึงจะไม่ได้กลัวจนต้องหนีเปิงอะไรขนาดนั้น ก็อดขนลุกเกรียวหน่อย ๆ ไม่ได้...มือค่อย ๆ ร่นเอาผ้าห่มลงอย่างเชื่องช้าจนเห็นเงาตะคุ่มที่ข้างหัวนอน
เงาที่แสนคุ้นตา
ชายหนุ่มเบิกตา หัวใจเต้นรัวแรง ปากไม่ทันจะทำงาน มือก็เอื้อมไปคว้าข้อมือของเงานั้นไว้ราวกับควบคุมไม่ได้ อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก หันขวับมาทำให้เขาเห็นใบหน้าที่อยู่กลางแสงจันทร์ได้อย่างชัดเจน
“หวา…!?” ไม่ปล่อยให้คนผู้นั้นออกปากคำใด ๆ อิจิโกะดึงร่างผอมบางให้ล้มลงมาทับบนตัว โอบแขนกอดเอวเพรียวไว้แน่น พลางซุกใบหน้าหมดจดลงข้างไหล่กลมมนด้วยความคิดถึงจนสุดหัวใจ
“นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว…” ส่งเสียงงอแงไปอย่างทนไม่ไหว ถูไถคลอเคลียใบหน้าออดอ้อนไปมา จนเรียกเสียงถอนหายใจเบา ๆ จากน้องชายที่นอนอยู่บนร่างได้เป็นอย่างดี
“ไม่มาก็จะเป็นหนักกว่านี้เอาน่ะสิ?” ยะเก็นหัวเราะน้อย กดจุมพิตลงบนหน้าผากเขา ก่อนจะยกของในมือที่ยังไม่ทันวางไว้ข้างฟูกขึ้นมา “ข้าทำอาหารไม่เก่ง...ก็เลยคิดว่าทำแบบนี้ให้พี่อิจิดีกว่า”
“หืม...นี่มัน?” อิจิโกะกะพริบตาปริบ มองถุงเครื่องรางล็ก ๆ ด้วยความงุนงง ยะเก็นอมยิ้มมุมปากแล้วเลื่อนมันมาอังหน้าจมูกเขา จนได้กลิ่นหอม ๆ กลิ่นเดียวกับที่ฟุ้งอยู่ทั่วเรือนวันนี้
กลิ่นช็อคโกแลต?
“ข้าเย็บถุงเครื่องรางแล้วอบกลิ่นช็อคโกแลตลงไป...กว่าจะทำสำเร็จ แต่ก็ไม่แน่ใจนะว่ากลิ่นจะติดนานแค่ไหน” เด็กหนุ่มว่า ปล่อยมือให้พี่ชายรับถุงเครื่องรางไปกำไว้แน่น แล้วสอดแขนโอบกอดไว้หลวม ๆ คล้ายปลอบโยน “โทษทีนะพี่อิจิ ที่วันนี้ไม่ค่อยได้คุยเพราะข้ามัวคิดวิธีทำเจ้านี่อยู่ สาหัสกว่าที่คิด”
“พี่ใจหายนึกว่าจะไม่ได้ช็อคโกแลตจากยะเก็นแล้วซะอีก...จริง ๆ เลย” พี่ชายยิ้มบาง กดจุมพิตลงบนถุงเครื่องรางนั้นเบา ๆ แล้ววางมันลงตรงข้างหัวนอน ก่อนจะโอบกอดยะเก็นพลิกร่างขึ้นมาคร่อมไว้แทน
ทำเอาฝ่ายโดนพลิกถึงกับชะงัก
“ดะ...เดี๋ยวสิ พี่อิจิ”
เจ้าชายของฮงมารุคลี่ยิ้มอ่อนหวาน แต่ยะเก็นกลับเห็นมันเป็นรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด...พลาดไปแล้ว ไม่น่าปล่อยพี่อิจิเหงาทั้งวันเลย
ทั้งที่เขารู้จักนิสัยของ ‘คนรัก’ ดีแท้ ๆ
ตายแน่...
“แต่จะมีธุระยุ่งยังไง ไม่คุยกับพี่เลยนี่จะใจร้ายเกินไปแล้วนะ ยิ่งวันวาเลนไทน์แบบนี้แล้วด้วย” มือใหญ่อบอุ่นตรึงสองมือของคนที่หน้าซีดเผือดเอาไว้ ยิ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ยะเก็น...เตรียมใจดีแล้วใช่ไหม”
“พะ...พี่อิจิ มีอะไรค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จ-- อื๊มมม”
เอ่ยได้เท่านั้น ก่อนที่เสียงจะถูกกลืนหายด้วยเพราะริมฝีปากเอาแต่ใจที่กดทับลงมา
และพี่ชายใจร้ายก็ไม่ยอมให้เขาพูดอะไรได้อีกเลยจนตลอดคืนวาเลนไทน์...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น