Title : สาวกระเรียนทอผ้ากับชายคุณปู่เลี้ยงวัว
Paring : มิคาสึกิ มุเนะจิกะ x สึรุมารุ คุนินากะ
Rate : ทั่วไป
อิจิโกะ ฮิโตฟุริ : เอาล่ะ ทุกคน ขยับกันเข้ามาใกล้ ๆ สิขอรับ...วันทานาบาตะทั้งที หากจะมิเอ่ยเรื่องตำนานอันเป็นที่เล่าขานก็คงจะถือเป็นผิดแปลก ในวันพิเศษเช่นนี้ ข้า อิจิโกะ ฮิโตฟุริ ในฐานะพี่ชายคนโตของบ้านอาวาตะงุจิ จะขอรับหน้าที่เป็นผู้เล่าเอ--
เฮชิคิริ ฮาเซเบะ : เดี๋ยวสิ จำเป็นด้วยเหรอ แค่เขียนคำอธิษฐานแล้วผูกกับต้นไผ่ก็พอแล้วล่ะมั้ง? จะได้รีบแยกย้ายกันไปนอนเสียที
อิจิโกะ ฮิโตฟุริ : แต่นายท่านเป็นคนอยากฟังนะขอรับ ท่านฮาเซเบะ
เฮชิคิริ ฮาเซเบะ : ตามประสงค์ของนายท่านเลยขอรับ!
อิจิโกะ ฮิโตฟุริ : (ยิ้ม) ...เช่นนั้น เพื่อมิให้เป็นการเสียเวลา ข้าขอเริ่มเลยนะขอรับ
ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว ณ สองฟากฝั่งคงคาสวรรค์ ยังมีกระเรียน(?)ตัวหนึ่งรับบัญชาจากองค์จักรพรรดิผู้เป็นใหญ่
ทำหน้าที่เป็นผู้ทอพัสตราภรณ์ถวาย นามอันเป็นที่เรียกขานของกระเรียนตัวนั้นคือ...สึรุมารุ
เฮชิคิริ ฮาเซเบะ : เดี๋ยว ๆ ...ข้าจำได้ว่าโอริฮิเมะ แถมยังเป็นเทพธิดาด้วย
อิจิโกะ ฮิโตฟุริ : โอริฮิเมะเก่าแล้วขอรับ นี่ปี ๒๒๐๕ แล้ว เปลี่ยนบ้างก็ดีนะขอรับ…
เฮชิคิริ ฮาเซเบะ : แต่ข้าว่าชื่อใหม่นั่นมันคุ้นหูชอบกล--
สึรุมารุมุ่งมั่นตั้งใจกับการทำงานของตน หาได้เคยใส่ใจคนผู้ใดไม่ เว้นก็แต่เพียงการเที่ยวเล่นกลั่นแกล้งคนในช่วงเวลาพักผ่อน
ซึ่งนั่นทำให้สึรุมารุมีโอกาสได้พบกับชาย(แก่)เลี้ยงวัว นาม มิคาสึกิ ผู้ชื่นชอบการดื่มชาเป็นยิ่ง
ทั้งสองตกหลุมรักซึ่งกันและกัน จนในที่สุดก็ตกลงปลงใจจะแต่งงานอยู่กินฉันสามีภรรยา ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข
สึรุมารุ : มิคาสึกิ! มิคาสึกิ! ดูนี่สิ! นกสีฟ้า!
มิคาสึกิ : โอ้...น่าแปลกใจจริง สึรุยอดรัก เจ้าไปตกมาจากไหนรึ
สึรุมารุ : ถามแปลก ก็มีอยู่แม่น้ำเดียวเนี่ย...ข้าไม่อุตส่าห์ข้ามไปตกนกไกลถึงแม่น้ำซันสึหรอก โอ้ ตาแก่ ดูเหมือนวัวของเจ้าจะกลัวเจ้านี่แน่ะ หนีไปไหนกันหมดแล้ว
มิคาสึกิ : ผิดแล้วคนดี คิดว่าพวกมันหนีไปตั้งแต่ข้าต้มชาแล้วล่ะนะ
สึรุมารุ : นี่มันน่าตกใจจริง ๆ …
มิคาสึกิ : ฮะฮะฮะฮะ
ทว่าหลังวิวาห์ ทั้งสองต่างเอาแต่พลอดรักซึ่งกัน--
เฮชิคิริ ฮาเซเบะ : เดี๋ยว ๆ ก็ไม่อยากขัดหรอกนะ แต่นั่นคือพลอดรักแล้วรึ?
อิจิโกะ ฮิโตฟุริ : ความรักมีหลายรูปแบบนะขอรับ...ท่านฮาเซเบะ
เฮชิคิริ ฮาเซเบะ : …..
ทั้งสองต่างเอาแต่พลอดรักซึ่งกัน จนหลงลืมหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ทำให้องค์จักรพรรดิทรงพิโรธยิ่ง
จึงมีบัญชาให้แยกมิคาสึกิและสึรุมารุออกจากกัน กั้นกลางด้วยคงคาสวรรค์
สองสามีภรรยาเสียใจมาก จนไม่เป็นอันทำการทำงาน
มิคาสึกิ : สึรุมารุ...ข้าหยุดร้องไห้ไม่ได้มาเนิ่นนานแล้ว คนดี เจ้าพอมีอะไรเยียวยาข้าได้บ้างหรือไม่
สึรุมารุ : เอ้ารับ!
มิคาสึกิ : โฮ่...นี่มัน สิ่งที่มนุษย์เรียกว่าหน้ากากกันแก๊สรึ? ขอบคุณมากนะสึรุ
สึรุมารุ : บอกกี่ทีแล้วว่าเวลาหั่นหอมให้ใส่เอาไว้ด้วย ทำหายไปล่ะสิ เจ้านี่น้า…
องค์จักรพรรดิเห็นเช่นนั้นก็นึกสงสาร จึงตกลงพระทัย ยอมให้ทั้งคู่ได้พบกันหนึ่งปีครั้ง ในค่ำคืนวันที่ 7 เดือน 7
แต่ด้วยเพราะมีคงคาสวรรค์กั้นขวาง สึรุมารุและมิคาสึกิจึงไม่อาจข้ามฟากไปหากันได้
สึรุมารุ : ทำอย่างไรดีล่ะ...น้ำก็แรงซะด้วย
มิคาสึกิ : สึรุเอ๋ย ใช้กองทัพนกสีฟ้าของเจ้ามาทำเป็นสะพานข้ามดีไหม
สึรุมารุ : โอ๊ะ! ไม่เลว ๆ
ด้วยเหตุฉะนี้ ในวันที่ 7 เดือน 7 ของทุกปี
มิคาสึกิ ชายแก่เลี้ยงวัว และสึรุมารุ กระเรียนทอผ้า จะได้ข้ามสะพานนกสีฟ้ามาพบกันอย่างมีความสุข
อิจิโกะ ฮิโตฟุริ : และนี่คือตำนานของทานาบาตะขอรั--
เฮชิคิริ ฮาเซเบะ : ข้าว่ามันไม่ใช่! แบบว่าจะมองตรงไหนอะไรยังไง ตีลังกามองยังไม่ใช่เลยนะ!
อิจิโกะ ฮิโตฟุริ : แต่ว่านายท่านเป็นคนบอกให้เล่าแบบนี้…
เฮชิคิริ ฮาเซเบะ : ตามประสงค์ของนายท่านเลยขอรับ!
อิจิโกะ ฮิโตฟุริ : เอาล่ะทุกคน เขียนคำขอพรแล้วเอาไปแขวนกับกิ่งไผ่ได้แล้วนะขอรับ! หืม? คำขอพรของพี่หรือ…
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น