Title : คำตอบของจันทร์เสี้ยว
Paring : มิคาสึกิ มุเนะจิกะ x สึรุมารุ คุนินากะ
Rate : ทั่วไป
Note : *SPOILER* ที่มาจากเนื้อหาภาคละครเวที (อาจถือเป็นการเปิดเผยเนื้อหา แต่จะเลี่ยงไม่กล่าวว่าเกิดอะไรขึ้นค่ะ)
“ถ้าข้าไม่กลับเป็นอย่างเดิม...เจ้าจะทำอย่างไรรึ มิคาสึกิ”
สึรุมารุเท้าศอกกับโต๊ะเตี้ย ทอดสายตาเหม่อมองบรรยากาศนอกเรือนยามค่ำคืนผ่านประตูโชจิที่เปิดอ้ารับลมเย็น เสียงเรไรร้องกริ่ง ประสานคลอไปกับเสียงน้ำในลำธารไหลเอื่อยช้า
เหตุการณ์ที่เพิ่งพ้นผ่านมา ช่างเป็นสิ่งที่ราวกับหลับฝันไปหนึ่งตื่น
ฝันที่พอลืมตาขึ้นก็เห็นทุกคนอยู่ตรงนั้น...ฝันที่พอรู้สึกตัวก็มีจันทร์เสี้ยวแสนงดงามอยู่ข้างกาย
“ถ้าข้าไม่กลับเป็นอย่างเดิม จะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้...ข้าอาจบ้าคลั่ง อาละวาดทำร้ายทุกคน ทำร้ายนายท่าน ทำลายฮงมารุแห่งนี้...”
ปลายเสียงของสึรุมารุแผ่วลงเล็กน้อยยามเอ่ย ยามนั้นแม้มิอาจควบคุมร่างกายได้ แต่ดวงตาสะท้อนเห็นทุกภาพ ทุกเหตุการณ์ และดวงใจก็คอยเฝ้ากรีดร้องอยู่ทุกชั่วขณะ ว่าขอให้ทุกสิ่งจงจบสิ้นลงเสียที
ไม่อยากทำร้ายใครอีกแล้ว…
“หากว่าทุกคนเป็นอะไรไป…”
“สึรุมารุ” เสียงของมิคาสึกิที่นั่งจิบชาอยู่อีกฝั่งของโต๊ะเตี้ยดังขึ้น ขัดประโยคที่ยังไม่ทันจบดีของเจ้าของนาม จอมดาบจันทร์เสี้ยวบรรจงจรดวางถ้วยกระเบื้องลงกับโต๊ะอย่างแผ่วเบา แล้วเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้ดาบอ่อนอาวุโสกว่า
“หากเจ้าไม่กลับเป็นอย่างเดิม ข้าก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อเรียกสติเจ้าเอง”
ดวงตาสีทองของสึรุมารุเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มองสบเข้าไปในดวงตาอันเป็นเอกลักษณ์ที่ค่อย ๆ ปรือเปิดขึ้นมาสะท้อนซึ่งกันและกันโดยตรง
“ต่อให้ต้องหักแขนหักขาเจ้า...ฟาดฟันคมดาบใส่เจ้าไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ต่อให้ต้องหลั่งเลือดสักกี่หยด ข้าก็พร้อมจะยอมพลีทุกสิ่งสิ้น ขอเพียงเจ้ากลับมาเป็นเช่นอย่างเดิม”
มิคาสึกิเอียงคอน้อย ๆ ริมฝีปากได้รูปคลี่แย้มรอยยิ้มอย่างอ่อนหวาน ทว่าสึรุมารุกลับมองเห็นบางสิ่งล้ำลึกที่แฝงซ่อนมาพร้อมกับความอ่อนโยนแสนอบอุ่นนั้น…
หาใช่ความน่าหวาดหวั่น หาใช่ความหนาวสะท้านเยียบเย็นแผ่นหลังยามเมื่อรู้คำตอบว่าอีกคนจะทำเช่นไร
แต่เป็นสิ่งที่เขาเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนาน
“นี่มัน...น่าประหลาดใจเสียจริง”
Title : คำตอบของจันทร์เสี้ยว -ANSWER-
Paring : มิคาสึกิ มุเนะจิกะ x สึรุมารุ คุนินากะ
Rate : ทั่วไป
Note : *SPOILER* ที่มาจากเนื้อหาภาคละครเวที (อาจถือเป็นการเปิดเผยเนื้อหา แต่จะเลี่ยงไม่กล่าวว่าเกิดอะไรขึ้นค่ะ)
“ถ้าข้าไม่กลับเป็นอย่างเดิม...เจ้าจะทำอย่างไรรึ มิคาสึกิ”
ข้าชะงักมือที่กำลังยกถ้วยชาจรดริมฝีปาก ลืมตาขึ้นมองบรรยากาศนอกเรือนยามค่ำคืนผ่านประตูโชจิที่เปิดอ้ารับลมเย็น เสียงเรไรร้องกริ่ง ประสานคลอไปกับเสียงน้ำในลำธารไหลเอื่อยช้า
เหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นมา ช่างเป็นสิ่งที่ราวกับหลับฝันไปหนึ่งตื่น
ฝันร้ายที่เห็นเจ้าที่หาใช่เจ้าไม่
“ถ้าข้าไม่กลับเป็นอย่างเดิม จะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้...ข้าอาจบ้าคลั่ง อาละวาดทำร้ายทุกคน ทำร้ายนายท่าน ทำลายฮงมารุแห่งนี้...”
ปลายเสียงของสึรุมารุแผ่วลงเล็กน้อยยามเอ่ย ข้ากล้ำกลืนความคิด จิบชิมชารสชาติชืดที่ไหลผ่านริมฝีปากลงสู่ลำคอ โดยปราศจากกลิ่นหอมติดนาสิก หรือความขมติดโคนลิ้นเช่นทุกครา
โอ สึรุมารุเอ๋ย เจ้าจะเคยล่วงรู้หรือไม่ ว่าใจข้าแทบขาดรอนยามเห็นเจ้าเมื่อชั่วขณะนั้น
“หากว่าทุกคนเป็นอะไรไป…”
“สึรุมารุ” ข้าเอ่ยขึ้น ขัดประโยคที่ยังไม่ทันจบดีของเจ้าของนาม สองมือบรรจงจรดวางถ้วยกระเบื้องลงกับโต๊ะอย่างแผ่วเบา แล้วเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้หลานชายที่ยังคงเป็นเด็กน้อยเสมอในสายตา
“หากเจ้าไม่กลับเป็นอย่างเดิม ข้าก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อเรียกสติเจ้าเอง”
ข้าค่อย ๆ ปรือเปิดดวงตา มองสบเข้าไปในดวงตาสีทองของสึรุมารุที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สะท้อนซึ่งกันและกันโดยตรง
“ต่อให้ต้องหักแขนหักขาเจ้า...ฟาดฟันคมดาบใส่เจ้าไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ต่อให้ต้องหลั่งเลือดสักกี่หยด ข้าก็พร้อมจะยอมพลีทุกสิ่งสิ้น ขอเพียงเจ้ากลับมาเป็นเช่นอย่างเดิม”
เพราะข้าจะไม่มีวันยอมปล่อยให้เจ้าต้องทรมานกับผลอันเกิดจากการกระทำของตนยามปราศจากสติยั้งคิด ไม่มีวันยอมปล่อยให้เจ้าต้องก้าวเดินไปในเส้นทางมืดมนตามลำพังอีกต่อไป
“นี่มัน...น่าประหลาดใจเสียจริง”
เจ้าผู้เฝ้าค้นหาสิ่งน่าประหลาดใจในชีวิตอยู่เสมอ สึรุมารุ บางคราวข้านึกฉงนใจ หากข้ามอบสิ่งที่เจ้าปรารถนาให้ได้ เจ้าจะยังเอาตนเองไปเสี่ยงอันตรายอีกหรือไม่
แต่ว่า...ต่อให้เจ้าต้องกลับกลายเป็น ‘อะไร’ ไปอีกคราก็ตามที
‘คำตอบ’ ของจันทร์เสี้ยวผู้นี้ก็จะยังคงเดิม
ข้าจะทำทุกวิถีทาง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น