Title : แหวนเบอร์แปดและแหวนเบอร์เก้า (KuriNba’s Day Special)
Paring : โอคุริคาระ x ยามัมบะกิริ คุนิฮิโระ
Rated : G
“คุนิฮิโระ แต่งงานกันเถอะ”
พรวด!
โอคุริคาระทำหน้านิ่งสนิทเหมือนเคยเมื่อคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สำลักน้ำชาพรวดออกมาหลังเอ่ยประโยคข้างบนออกไป ขณะเหยื่อโดนขอแต่งงาน(?)ไม่ตั้งตัวอย่างยามัมบะกิริรีบหยิบกระดาษเช็ดปากขึ้นมาเช็ดทำความสะอาด ก่อนจะหันไปมองตัวการทำเลอะเทอะ
“จู่ ๆ ก็พูดอะไรของเจ้ากัน…”
โอคุริคาระเหลือบดวงตาสีทองไปมองคนรัก พลางมือก็ลูบขนอ่อนนุ่มของแมวจรที่มานอนผึ่งพุงอยู่บนตัก “ตรงไหนที่มันเข้าใจยากนักล่ะ...แต่งงานกันเถอะ”
“นั่นไง พูดอีกแล้ว!” คราวนี้ปฏิกิริยาเป็นการสะดุ้งสุดตัว เห็นได้ชัดว่าสีผิวบนใบหน้างดงามใต้เงาผ้าคลุมนั้นกำลังก่ำสีแดงราวผลมะเขือเทศที่เพิ่งเก็บมาเมื่อเช้า โอคุริคาระนึกขำในใจ แต่กระนั้นก็ไม่ได้แสดงออก “กำลังเล่นอะไรของเจ้ากันแน่…”
คงเพราะเขาขี้แกล้งกระมัง คุนิฮิโระจึงมีท่าทีไม่วางใจแบบสุด ๆ
ยิ่งเห็นยิ่งหมั่นเขี้ยวอยากแกล้งต่อเสียจริง
บางทีก็คิดว่าตนอยู่ใกล้สึรุมารุมากเข้า อาจติดเชื้อบางประการมาแล้วก็เป็นได้…
แต่เอาเถอะ...คราวนี้จะยอมปล่อยไปสักครั้ง จิตวิญญาณดาบของดาเตะคิดเช่นนั้น ยามล้วงมือลงในกระเป๋าเสื้อ หยิบของขนาดเล็กที่อยู่ในนั้นออกมา ยื่นไปทางยามัมบะกิริที่ตกใจเล็กน้อย
“วะ...แหวน?”
“เรื่องเล็กน้อยอย่าง...คบหาดูใจกับเจ้ามานานแค่ไหนน่ะ ข้าจำไม่ได้หรอก” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนโยน ผิดไปจากเวลาปกติ เขาหันกลับไปมอง เห็นดวงตาสีน้ำทะเลแสนสวยบนใบหน้าเรื่อแดงสบกลับมาโดยตรง
“ข้าเพียงคิดว่า มันนานพอจะตกลงปลงใจ ขยับก้าวไปขั้นต่อไปได้แล้ว”
“อะ...อะไรกัน” ยามัมบะกิริที่คล้ายเพิ่งได้สติก้มศีรษะลงงุด จนถูกผ้าคลุมบดบังความงดงามไปกว่าครึ่ง โอคุริคาระปล่อยเจ้าแมวอ้วนให้กระโดดลงจากตัก ใช้มือข้างที่ไม่ได้ถือแหวนประคองใบหน้านั้นให้เงยกลับขึ้นมา
“แต่งงานกับข้า คุนิฮิโระ...ครั้งนี้มิใช่เรื่องล้อเล่นแต่อย่างใด”
คนผมทองนิ่งเงียบ จ้องมองเขาอยู่พักใหญ่จนโอคุริคาระต้องเอียงศีรษะเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ขณะกำลังคิดว่าคุนิฮิโระไม่เชื่อเขาจริงหรือ ก็สังเกตเห็นหยาดน้ำหยดใสที่ค่อย ๆ รินไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย
ร้องไห้...?
“คุนิฮิโระ? เจ้าร้องไห้ด้วยเหตุใด?”
“อ๊ะ...อ้อ นี่หรือ” ยามัมบะกิริกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่อาบอยู่บนสองแก้ม ท่าทางราวกับเมื่อครู่ไม่ได้รู้สึกตัวแม้แต่นิดด้วยซ้ำ “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน...จู่ ๆ มันก็ไหลออกมาเอง อาจเป็นเพราะความยินดีกระมัง”
“ยินดี? เรื่องแต่งงานน่ะรึ” จะว่าไปเขาก็ยังไม่ได้คำตอบด้วยซ้ำ ว่าคุนิฮิโระจะตกลงหรือไม่
“อืม…” เมื่อเช็ดน้ำตาหมด คนรักจึงเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีวี่แววความตกใจ ประหลาดใจ หรืออะไรเช่นนั้นอยู่อีกต่อไปแล้ว “ที่จริงข้าก็คิดมาสักพัก ว่ามันถึงเวลาหรือยัง...พี่ ๆ เองก็ถามอยู่หลายครั้ง ข้าดีใจนะ คุริคาระ ที่เจ้าพูดออกมา”
โอคุริคาระเบิกตาเล็กน้อยยามเห็นริมฝีปากบางนั้นคลี่ออกเป็นรอยยิ้มแสนอ่อนหวาน ดวงตาสีทองหลุบไปอีกทางชั่วขณะ ก่อนจะเลื่อนกลับไปสบกันโดยตรงอีกครั้ง
“เช่นนั้น...เจ้าจะแต่งงานกับข้าใช่ไหม?”
“อื้อ...ข้าจะแต่งงานกับเจ้า”
ไม่รู้เหตุใด แต่เพียงได้ฟังถ้อยคำนั้น หัวใจของโอคุริคาระก็อบอุ่นขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาค่อย ๆ สวมแหวนลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของคนรัก ตามด้วยริมฝีปากที่ประทับจูบลงไปอย่างแผ่วเบา ก่อนจะผละออกมา ให้คุนิฮิโระเป็นฝ่ายสวมแหวนให้บ้าง
“รัก…”
“ข้าก็รักเจ้า คุริคาระ”
สองมือสอดประสานเข้าหากัน เสียงของแหวนเบอร์แปดและเบอร์เก้ากระทบกันอย่างแผ่วเบาท่ามกลางสายลมอ่อนที่โชยพัดเอาใบโมมิจิสีส้มแดง หอบให้ปลิวร่วงลงมาบนพื้นดิน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น